Bibeloteka

o wszystkim, co mnie interesuje, cieszy i nie pozwala bezczynnie usiedzieć w miejscu.

niedziela, 22 maja 2016

Kulinarnie - sezon na ...


Większość blogujących należy do młodszego pokolenia i pewnie dzisiejszy post Was  trochę rozśmieszy, ale nie szkodzi.  Wzięło mnie na wspomnienia.
W czasach Liceum byłam w klasie dziewczyńskiej i   wszystkie, no może większość, miałyśmy ciągotki do wielkiego świata. Wprowadzono akurat obowiązek noszenia mundurków, wokół był zgrzebny PRL i szarzyzna socjalistyczna,  na szczęście miałyśmy własną odskocznię. A to dzięki  naszej koleżance,  która jakimś cudem miała dostęp do zagranicznych  czasopism,  w szczególności francuskich.  Można było w nich   podziwiać   życie arystokracji i artystów, bale i spotkania w pięknych restauracjach. Jaka to była uczta dla oczu, wszak francuskiego w tamtych czasach nie było w naszej szkole, więc wszystkiego się raczej domyślałyśmy, a oglądałyśmy z przejęciem każde zdjęcie  księżniczki Karoliny z Monako, która jest naszą rówieśnicą. Dzięki Janie miałyśmy dostęp do zaczarowanego świata wyższych sfer, do Grace Kelly, księcia Rainiera i ich dzieci.  Samo oglądanie pięknie wydanych czasopism było luksusem, a pałac księstwa , ich stroje i wystrój wnętrz były  uosobieniem elegancji, to był świat, o jakim mogliśmy tylko pomarzyć.  O wycieczkach za granicę nawet myśleć nie mogliśmy,  tak jak o jadaniu potraw o dziwnie brzmiących nazwach.
Wydawało nam się wtedy, że nigdy nie spróbujemy dań, które były dostępne dla śmiertelników żyjących za granicą, a my byłyśmy przekonane, że są nie wiadomo jakie cudowne i smaczne.  Tak było między innymi ze szparagami, które uchodziły za symbol bogactwa i luksusu. Początkowo nawet kojarzyłyśmy szparagi  z asparagusem, takim kwiatkiem do dekorowania bukietów :)!  
Na szczęście dużo się zmieniło, najpierw mogłam się delektować smakiem szparagów zamkniętych w słoikach, smakowały jak spełniona obietnica, a potem stały się normalnym pożywieniem. Maj i czerwiec to pora zajadania się szparagami, wtedy są najsmaczniejsze, zwłaszcza zielone, przy których jest mniej pracy, niż przy białych, wystarczy odłamać końcówki. Nie są tanie i nie wszędzie można je kupić, ale w marketach na ogół są dostępne także poza sezonem.


Najbardziej smakują mi zrobione po polsku, czyli z bułką tartą, do tego sałata, jajeczko i szybki, a smaczny obiad gotowy.

Przyznam Wam się , że  śledziłam losy księżniczki Karoliny, wszystkie zawirowania w jej życiu. Pieniądze i sława nie przyniosły szczęścia...
Dla równowagi  jeszcze o naszych polskich plackach ziemniaczanych, które potrafią być królewskim daniem. Zakończyliśmy używanie starych ziemniaków, po prostu  z ostatnich  upiekłam placki. Moja babcia smażyła na patelni babkę, czyli ciasto jak na placki, ale  o jedno jajko więcej, a  mąki dosłownie odrobinka. Tak wygląda różnica wielkości między babką z małej patelni,  a plackami.
 
Na koniec kilka obrazków z ogrodu,




i konwalie z najlepszymi .życzeniami dla moich gości.:)

18 komentarzy:

  1. To musimy być rówieśniczkami , też miałam w szkole mundurek i chodziłam tak jak Ty do "dziewczyńskiej " klasy ! Jedyna różnica to ta ,że u nas w szkole był język francuski , ale ja uczyłam się niemieckiego no i obowiązkowo język rosyjski ,który przydał mi się ponieważ dwa razy byłam w tamtych czasach w Rosji :)
    Szparagi jadłam po raz pierwszy dwa lata temu będąc u koleżanki w Niemczech - smaczne :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Znajomość każdego języka jest pożyteczna, a w tamtych czasach rosyjski rządził.
      Jeśli posmakowały Ci szparagi, to polecam też zgodnie z sugestią Gosi zupę- krem. Pozdrawiam cieplutko.:)

      Usuń
  2. To ja też z tego rzutu:) Chodziłam do dziewczyńskiej z angielskim, rosyjskim i łaciną. Też nam wprowadzili mundurki- granatowe. Siostra jednej z koleżanek wyjechała na wycieczkę i nie wróciła :) to nawet płytę Tiny Terner i Gilberta Ossuliwana miałam w domu przez tydzień:))) Szparagi kosztowałam, bo moja babcie hodowała je w ogrodzie:) Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Region, w którym mieszkałam słynie z amerykańskich koligacji, ale na mnie nie trafiło. Zaskoczyłaś mnie, szparagi w tamtych czasach? Twoja babcia była bardzo postępowa.
      Pozdrawiam :)

      Usuń
  3. Smaczku mi narobiłaś. Zupę krem z białych szparagów polecam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gosiu, z kolejnych szparagów zrobiłam krem, nawet końcówki zmiksowałam, wyszło wybornie, z Mascarpone i krakersami, smakowite.
      Pozdrawiam.:)

      Usuń
  4. Za szparagami nie przepadam:)))ale bardzo mi się podobało to piszesz o oglądaniu czasopism:)))ja miałam szczęście bo przyjaciółka mojej mamy wyjechała do Ameryki i czasem nas wspomagała:)))oprócz ubrań i dobrej kawy czy innego specjału wrzucała kolorowe pisma i katalogi:))))piękny masz ogród:)))Pozdrawiam serdecznie:))))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Reniu, jakieś paczki były i owszem, ale takich rarytasów jak czasopisma nie. Z Podlasia emigrowało sporo ludzi do USA, nawet kilku z moich znajomych, ale w póżniejszym czasie.
      Pozdrawiam.:)

      Usuń
  5. Uwielbiam szparagi i od poniedziałku jem je codziennie.
    Narobiłaś mi ochoty na placki ziemniaczane. Muszę kupić stare ziemniaki i je zrobić.
    Serdecznie pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  6. W niedzielę zaczęłam szparagowy sezon, też uwielbiamy z bułką tartą:) Cela, fajne są też owinięte cieniutkimi plasterkiem boczku i zapieczone w piekarniku.
    W ogrodzie masz pięknie!:)

    OdpowiedzUsuń
  7. Ja na szparagi dopiero w tym roku się skusiłam :))pyszne są:))
    Ogród zachwyca:)

    OdpowiedzUsuń
  8. O, narobiłaś mi smaku na szparagi. U nas w domu bywały, te białe zawijane w szynce z twarożkiem o smaku chrzanowym w środku.
    Kiedys podkopałam asparagus, żeby sie przekonać czy one tam rosną ;-)
    Pozdrawiam Cię cieplutko, miłego weekendu

    OdpowiedzUsuń
  9. Odkąd odkryłam jak rewelacyjne są szparagi z jednego z sieciowych sklepów, to katuję nimi rodzinę prawie codziennie :-)Ale sezon na nie jest tak krótki, że warto najeść się na zapas.

    OdpowiedzUsuń
  10. To ja chyba wcześniejszy rzut bo do klasy chodziłam mieszanej i w granatowym fartuszku a potem w sweterku o stonowanym kolorze :-). Jeszcze szparagów nie jadłam a wyglądają smakowicie.Pozdrawiam:-).

    OdpowiedzUsuń
  11. Celu, narobiłaś mi ochoty i na szparagi i na placki ziemniaczane, które uwielbiam. Mam ogromną ochotę na placki z młodych ziemniaków, takie kocham najbardziej :)))
    Zdjęcia z ogrodu cudne, ta azalia na pierwszej fotce bajeczna, ależ kolorki :)
    Konwalie uwielbiam, w tym roku po raz pierwszy nie miałam tego cudnie pachnącego bukietu :(
    Ściskam cieplutko <3

    OdpowiedzUsuń
  12. Uwielbiam takie wspomnienia z młodości czy dzieciństwa. Ja mam podobne jak Wy z gazetami. Mój Tato przywiózł kiedyś z Francji żurnale. Było tam wszystko ubrania, zabawki, buty itp. Cudownie było siedzieć, oglądać po kilkanaście razy i marzyć o ubranku czy zabawce....
    Szparagów jeszcze nie jadłam ale za placki ziemniaczane oddam królestwo :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Niestety nigdy nie jadłam szparagów....nie znam ich smaku...może kiedyś spróbuję....
    A placki uwielbiam.....z cukrem i z powidłem śliwkowym....
    I ja w młodości śledziłam wielki ślad ....chociaż mniej uwagi przykładałam do tego co w tym świecie jadano a losy rodziny Rainerów również.

    Ogrody wiosna to feeria kolorów i doznań.....pozdrawiam cię serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
  14. Wspaniałe kadry,no i placki i szparagi..pyszności :-)

    OdpowiedzUsuń

Bardzo dziękuję za odwiedziny i pozostawione komentarze. Pozdrawiam serdecznie.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...